Landjepik

Zet een grafisch ontwerper, een IT specialist en een informatiedeskundige oude stijl aan een tafel en je hebt, behalve een Babylonische spraakverwarring, binnen de kortste keren op z’n minst onderhuidse irritaties. De aanleiding voor de ergernis is vaak de onuitgesproken vraag waar de expertise van de een ophoudt en die van de ander begint. De traditionele taakverdeling is door de IT revolutie op z’n kop gezet en het zal nog wel even duren voordat een nieuw en helder evenwicht is gevonden. Als je pech hebt moet je werken met mensen die hun eigen territorium krampachtig bewaken, terwijl ze ongegeneerd de grenzen van de ander overschrijden.

Het is ook lastig om niet overal een mening over te hebben. Professionele programma’s en apparaten zijn makkelijk verkrijgbaar en met een beetje zelfoverschatting waan je jezelf al snel een specialist op een vreemd vakgebied. En anders is er altijd in je social network wel een zelfverklaarde pro te vinden die reuze handig is met Photoshop, of een open source pakketje weet dat precies jouw probleem oplost. Piece of cake, nix aan de handa, easy!! Zelfs over zaken als zoekgedrag en andere gebruikersgrillen hebben velen een rotsvaste overtuiging die zonder gêne wordt gebruikt om bezwaren gebaseerd op jarenlange ervaring van tafel  te vegen. Vroeger was zoeken moeilijk, maar nu hebben we Google en daar kan je alles mee vinden.

De hardcore ITer, verantwoordelijk voor het hele wagenpark aan apparatuur en programma’s van een organisatie raakt natuurlijk geïrriteerd als de gesprekspartner suggereert dat alles tegenwoordig gratis te downloaden is en dat informatie en software  overal vrij toegankelijk moet zijn voor iedereen. Daar gaat het jarenlang zorgvuldig opgebouwde beveiligingsbeleid. En hij, of zij, mag dan zeker de komende tijd alle problemen oplossen van duistere, slecht gedocumenteerde programmaatjes met een onduidelijke levensduur.

Voor vormgevers moet het bijzonder ergerlijk zijn als hun inbreng wordt gedegradeerd tot het verzinnen van een lettertype en kleurstelling bij een volledig dichtgetimmerde verzameling webpagina’s. Het is niet verwonderlijk dat zij zich, vaak met enig powerplay, opwerpen als de partij die samenhang brengt tussen vorm, techniek en inhoud. Probleem is dat vormgevers vaak erg gericht zijn op het product en niet vanzelfsprekend rekening houden hoe het product (langdurig) gaat functioneren in het IT landschap van de organisatie.

De ouderwetse informatiespecialist, wiens kennis gebaseerd is op een tijd waarin er wel informatie, maar nog geen IT was, heeft vaak moeite met het modern verpakken van degelijke standpunten uit het verleden. Algemene waarheden over informatie en gebruikers van informatie die niet wezenlijk veranderd zijn door de nieuwe media moeten vertaald worden naar een hedendaags jargon om geloofwaardig over te komen. Sommige oude-stijl-informatici zijn minder bedreven in deze omzetting en lopen het gevaar om als hopeloos achterhaald te worden weggezet.

Het is verstandig om bij de start van de samenwerking duidelijke afspraken te maken over de taakverdeling. Natuurlijk is het goed en gezond om veel verschillende invalshoeken te horen en bevlogen discussies te voeren, maar als er knopen doorgehakt moeten worden heeft iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid. Vaak moet de te kiezen oplossing onderdeel uitmaken van een veel grotere samenhang, die alleen door de echte specialisten wordt gezien. In de hitte van de strijd worden deze claims van het grotere belang vaak gebagatelliseerd. Voor degene die de lange termijn consequenties daarvan kan overzien is dit een frustrerende ervaring die met veel (onderhuidse) irritatie gepaard kan gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *