bestwil

Meestal geef ik eerlijk antwoord als mij een vraag gesteld wordt. Ik heb in de loop der tijd geleerd om zo nodig diplomatiek te formuleren, maar de kern van de boodschap probeer ik overeind te houden. Dat levert lastige situaties op als ik een antwoord wil geven dat absoluut niet gewenst is. Ik kan ervoor kiezen om voet bij stuk te houden en daarmee het gevaar te lopen als boodschapper van slecht nieuws te worden afgeschoten. Of ik kan mezelf verloochenen en zeggen wat iedereen graag willen horen. Meestal kies ik voor een lastige balanceeract tussen die twee uitersten.

Overigens begrijp ik heel goed waarom mijn antwoorden kunnen leiden tot weerzin bij de vraagsteller. Iemand heeft een concrete vraag en zoekt een snelle oplossing voor een acuut probleem in het dagelijkse werk. Het laatste waar je in zo’n geval op zit te wachten is iemand die je gaat uitleggen dat je het veel ruimer moet zien; dat jouw knelpunt veel overeenkomsten heeft met knelpunt x bij afdeling y; dat je dit vraagt maar eigenlijk dat wilt etc. Het beste is om dit soort vragen “quick and dirty” te behandelen, zonder de lange termijn oplossing uit het oog te verliezen. Hoe lossen we zo snel mogelijk het knelpunt op én voorkomen we vergelijkbare problemen in de toekomst? Voor het eerste deel van de vraag moet je improviseren om snel iets werkend te krijgen; voor het tweede deel moet  er geïnvesteerd worden in een robuuste en flexibele lange termijn oplossing. Met dat tweede deel hoef je de acute vraagsteller op dit moment niet te vermoeien.

Lastiger wordt het als er gevraagd wordt snel een oplossing te vinden voor een zeer complexe problematiek. Bijvoorbeeld een website met alle tentoonstellingsinformatie, een webshop, de collectie online en vooral veel interactie met het publiek…in drie maanden.  Het is een overdreven voorbeeld en we zijn inmiddels zo ver dat de gemiddelde museumdirectie snapt dat dit teveel gevraagd is. Toch zou ik in zo’n geval aarzelen hardop uit te spreken welke termijn ik eigenlijk in mijn hoofd heb. Twee jaar…!!??

Het gaat natuurlijk allemaal om verwachtingsmanagement. In een ideale situatie leg je uit dat sommige onderdelen van een dergelijke wens wel en andere niet op korte termijn zijn te realiseren. Je geeft bijvoorbeeld aan dat voor de collectie op de website gepresenteerd kan worden er nog veel gediscussieerd moet worden om een aanpak te kiezen die breed in het museum gedragen wordt. Een draagvlak dat nodig is om het vele praktische werk dat gedaan moet worden voor de webpresentatie ook werkelijk uitgevoerd te krijgen. Als de vraagsteller niet onder al te grote druk staat, heb je kans dat je argumenten voor een brede fundamentele aanpak van de lastige onderdelen in ieder geval wordt overwogen. Is de stress om snel te scoren echter te groot dan komt het aan op snel schakelen, een groot improvisatietalent…en een leugentje om bestwil hier of daar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *