Multitasken

Een van de eerste keren dat ik iemand het werkwoord multitasken hoorde gebruiken was in het Museum of Modern Art (MOMA) in New York. De jongen achter de informatiedesk was enorm verdiept in zaken die zich op zijn beeldscherm afspeelden en liet duidelijk merken dat zijn werkzaamheden op de computer eindeloos belangwekkender waren dan het beantwoorden van vragen van domme bezoekers . Omdat zich achter mij na verloop van tijd een rij begon te vormen en hij maar niet opkeek , besloot ik  te vragen of ik hem kon storen. Zonder zijn blik van het scherm af te wenden liet hij me weten dat hij perfect in staat was tot multitasken.

Sindsdien ben ik het begrip natuurlijk veel vaker tegen gekomen en in uiteenlopende context. Zo zou het een belangrijk element zijn om mannen van vrouwen te onderscheiden. Vrouwen zijn sinds de oertijd bezig met het gelijktijdig koken, kinderen opvoeden, wassen en de grot op orde houden, terwijl de man monomaan achter een spreekwoordelijk hert aan rent. Anderen signaleren dat de jeugd van tegenwoordig zeer bedreven is in multitasken maar ten onder dreigt te gaan aan een overdosis  informatie en geen hoofd- van bijzaak meer kan onderscheiden. In de Volkskrant van 10 juni 2010 worden wetenschappers aangehaald die zeggen dat “intensieve multitaskers moeite hebben irrelevante informatie uit te sluiten” en bovendien “meer stress ervaren”.

Ik vraag me af of het feit dat je jezelf blootstelt aan veel gelijktijdige prikkels in alle gevallen een nadelige invloed heeft op de manier waarop je informatie verwerkt. Deze week werd ik op mijn werk omringd door beeldschermen waarop continu veranderende informatie werd getoond. We hielden open huis voor onze collega’s en wilden laten zien dat het Gemeentemuseum al leeft op de zgn. sociale platforms zonder dat wij daar zelf veel aan doen. In mijn ene ooghoek zag ik een continue stroom van twitterberichten over het Gemeentemuseum en in mijn andere een voortdurende diashow van foto’s die door onze bezoekers op de site van Flickr waren gezet. Het gekke is dat ik op den duur het bombardement van Flickrbeelden beter kon verdragen dan de diarrhee van ditje en datjes op Twitter. De geschreven teksten maakten me onrustig en gaven me het gevoel dat ik achter de feiten aanliep terwijl de stroom van beelden me vrolijk stemde en me een gevoel gaf midden in een dynamische wereld te staan waar ik geen genoeg van kon krijgen.

In mijn werkzaamheden voor de Afdeling Documentatie van het Gemeentemuseum had ik al eerder gemerkt dat er onverwachte manieren zijn waarop je kennis vergaart. Ik heb geen kunsthistorische achtergrond en nooit systematisch de collectie van het museum bestudeerd, maar kon na verloop van tijd moeiteloos vermelden of een afgebeeld kunstwerk uit de collectie van het Gemeentemuseum kwam, wie het gemaakt had en in welke tijd het ongeveer ontstaan was. Ik verbaasde mijzelf met deze kennis die blijkbaar bij mij naar binnen was geslopen als bijprodukt van mijn dagelijks werk. Dagelijks werk waarbij informatie ongestructureerd, uit verschillende kanalen, in grote hoeveelheden gelijktijdig op me afgevuurd werd.

Misschien is er wel een verschil tussen visueel en tekstueel multitasken, wie zal het zeggen? Ik heb er  in ieder geval het volste vertouwen in dat de jeugd van tegenwoordig eigen manieren vindt om relevante informatie te filteren uit de zee van digitale informatie die ons omringd. Manieren die vervolgens ook gebruikt kunnen worden door gestresste oude monomane mannen.

Vincent de Keijzer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *